Resume of philosophies and background of Wulf in Dutch :
"Wulf Zendik 1920-1999"
( : an article translated in Dutch from Zendik Farm magazine : "I read the moment").
Vertaling in het Nederlands van het Artikel over Wulf Zendik uit "I read the moment" :)
"Wulf Zendik - filosoof,dichter, toneelschrijver, romanschrijver, underground icoon en leider, stierf in zijn thuis, de Zendik boerderij, gevestigd in de bergen van West North Carolina.
"Het weten is nooit voldoende om te Leven.
Er is alleen het najagen van de Waarheid."
Wulf leefde aan de rand van het leven. Hij was nieuwsgierig naar alles en had een dorst om het weten en om het onbekende uit te pluizen. Als een ware beeldenstormer begon hij te leven naar zijn zelfgekozen naam, als een Zendik, een kluizenaar, een banneling, een verstotene buiten de gevestigde orde. Wulf was in hart en nieren een filosofisch avonturier wiens zoektocht naar waarheid het fundament was van zijn leven.
Geboren in El Paso, Texas en opgegroeid in Los Angeles was Wulf het kleinkind van het overgelopen Cherokee opperhoofd John Bowles, terwijl het andere deel van zijn familie uit de Wuppertal-vallei in Duitsland kwam, een traditierijke plaats vol Germaanse mythologie. Zijn vader was de maffe combinatie van operazanger, boxer en drukker ! Zijn moeder, die kreupel geworden was door polio zat in haar later leven in een rolstoel en zat een weddenschaps-business in Zuid Los Angeles.
Een korte geschiedenis van Wulf's leven, feiten:
-Als kind verslond hij boeken, maar toch hij werd van de hoge school gestuurd, niet omdat hij geregeld racete op uitgedroogde rivierbeddingen, maar omdat hij daarbij in een bende zat die 's nachts benzine ervoor ging stelen.
- Zijn eerste trouwpoging was met zijn schoolliefde, een 16-jarig sterretje die de eerste stappen in de filmwereld gezet had, terwijl hijzelf tegen de klok werkte in een vliegtuigfabriek in L.A.
- Terwijl de tweede wereldoorlog uitbreekt bereid hij zich theoretisch en praktisch voor om zijn kinderdroom om te vliegen waar te maken, met een tweedekker uit 1928. Wanneer hij het aantal vlieguren opdrijft om het als vliegtuiginstructeur waar te maken loopt zijn huwelijk op de klippen.
-Het leger weigert hem echter omwille van zijn crimineel verleden en zijn open non-conformistische houding.
- Dan begint hij samen te werken met zijn moeder tot hij er zijn eigen bedrijvigheid van maakt. Als hij ziet dat dat gangsterleven toch maar onzeker wordt wat betreft de inkomsten houdt hij ermee op.
-Met het geld dat hij verdiend heeft sticht hij de eerste jazzclub in L.A. die zowel blanke als zwarte bediening had.
-Hij begint zelf ook drums te spelen en te zingen, waardoor hij het uiteindelijk beu wordt om ook nog een club te runnen, en verkoopt hij deze.
-Hij begint zijn eigen groep en begint te toeren, schrijft daarbij de songs, zingt en drumt. Maar door de onaangename competitie tussen de muzikanten onderling en de overheersing van de vraag naar grotere commercialiteit van de clubs vergaat hem op ten duur de moed om nog live te spelen.
-Zeer vereenzaamt begint Wulf te schrijven om zijn leven ergens nog te redden. "Dit heeft me geleerd denken" zegt hij achteraf.
-Hij evolueert als dichter en schrijver en begint deel uit te maken van de 50's "Beat Generation" koffiehuis scène.
-Hij wordt verliefd op een Franse ballerina en verhuist naar Parijs waar hij terecht komt in een chaotisch vibrerende kunstwereld op de linkeroever van Parijs.
-Hij eindigt het boek "Canyon and the Seine : a quest among the bewildered" (tussen de Canyon en de Seine, een zoektocht vol verbijstering", een zeer harde, onconventionele maar wel sluwe kijk over zijn jaren in Hollywood en Parijs, deels autobiografisch over zijn liefdesrelaties, maar ook deels een kritiek op de hypocrisie die hij overal merkte.
-Hij verhuist naar de Middellandse zeekust van Spanje en begint daar zijn 900-bladzijdige epos "Zendik", het verhaal van een jonge schilder die er voorkiest de waarheid te zoeken waar dit hem ook zou brengen. Hij neemt de naam Zendik over.
-Terug in L.A. aangekomen ontmoet hij zijn levensgezellin Arol, een succesrijke actrisse was die juist op weg was naar Europa om iets te doen met een paar avant-garde filmregisseurs, terwijl Wulf juist in de richting van Mexico aan het gaan was om zijn Zendik-verhaal te eindigen. Zeer gefascineerd door elkaars energie en intellect beginnen beiden een relatie die toch de volgende 4 decennia zal bespannen.
-Zelf begint hij voor een ondergrondstheater in L.A. te regisseren en te schrijven.
-Arol ondersteunt hem door te dansen zodat Wulf zijn epos "Zendik" kan afmaken. Hij leest er stukken uit voor L.A. publieke radio KPFK, maar enkele hoofdstukken verder zegt de radio dat het te controversieel is.
- Op die moment beslist Wulf stoned te blijven op behoorlijke hoeveelheden hasj, peyote en andere halicugene middelen, in zijn poging om zich bij zijn pijn neer te leggen, dat hij er toch maar niet in slaagt in al zijn pogingen om in de maatschappij te integreren, zonder er daarbij zijn integriteit als kunstenaar en als man te verliezen.
- Vooral door zijn vriendschap met Arol behoudt hij zijn zin en gezond verstand. Hij deelt met haar intense gesprekken over zijn zoektocht, en samen lezen ze over religie, antropologie, het occulte, geschiedenis, kunst, kortom alles waar hun verbeelding en nieuwsgierigheid hen brengt om een oplossing te vinden voor dit menselijk dilemma.
- Dan schrijft hij een pakkend grafisch anti-oorlogs-pamflet"Don't go" (: "ga niet !" ), dat gepubliceerd wordt door L.A. Free Press. Arol maakt er een boekje van en Doubleday distribueert het. New York City radio stations lezen eruit voor in de ether op de Moratorium Day, en dat met het nummer "The End" van "The Doors" op het einde.
- Het boek heeft een grote impact en hij ontvangt ook brieven van jongens uit Vietnam om hem te danken voor zijn begrip tegenover waar ze allemaal opvechten, alsook van mensen die buiten de oorlog staan.
-Het boek is nu gepubliceerd in 5 talen, London Times publiceert het en wint een internationale prijs (Je kunt het lezen op www.zendik.org)
- Dan keert hij terug naar de muziek dat hij benadert vanuit een onconventionele experimentele en geimproviseerde manier, en waar hij ook verschillende unieke instrumenten ervoor ontwikkelt, zoals de itar, een 8-snarig instrument dat de combinatie is van een gitaar en een sitar, de space horn, electronic vibes enz.
-Hij doet ook aan toonpoezie-optredens tesamen met Arol in verschillende koffiehuizen in L.A.
-Dan schrijft hij zijn novelle "Blackhawk : The Last American Warrior".
-In 1969 beslissen dat ze nu genoeg hebben van Hollywood en stichten ze een gemeenschap van kunstenaars in de Californische woestijn en ontwikkelen een groep met een enig geluid en unieke instrumenten, gebaseerd op improvisatie, hand gemaakte versterkers en spelen op scholen.
-In 1976 krijgen Wulf en Arol een dochter, Fawn. Dit versterkt bij de vader dat hij haar moet beschermen en voor haar nog meer moet voorzien. Tot dan toe was hij een avant-garde kunstenaar met wat grotere perspectieven, maar dat was niet meer genoeg. Hij was een doener, had veel energie en vuur en weinig tolerantie voor saaiheid. Het filosofische had ervoor gezorgd dat hij steeds onderweg was. Nu hij 56 werd was er toch nog iets dat in zijn persoonlijke evolutie faalde. Het werd tijd dat hij maar eens, in zijn eigen woorden zijn "kosmische verantwoordelijkheid" ging opnemen maw. dat hij ook mee ging zorgen voor de staat van de planeet die onze kinderen uiteindelijk toch gingen erven. Onder invloed van antropologische werken besluit hij dat de stammen-gemeenschap (the tribal commune) de natuurlijke sociale matrix was voor de mens. Van de wijsheden die hij heeft kunnen verzamelen uit ervaring en observatie van menselijke relaties, tegenover het beseffen van de degradatie van wat de aarde waard is, zag hij de nood om een holistisch integrerende filosofie te verwoorden om de Zendik-kunstgroep ook te doen uitbreiden naar een evoluerende en nu volledige cultuur. Dit idee kwam niet alleen uit zijn verantwoordelijkheid als een vader maar ook om de jeugd een alternatief te bieden voor de status quo die er was.
Wulf nam de bijna heroische taak op om mee de overheersende problemen op te lossen die een plaag zijn voor de wereld, niet op een altruïstische manier, maar door levenservaring die slechts in een geloofsovertuiging om de waarheid te achterhalen kon leven om zo telkens hogere niveaus van levensvreugde te brengen. Wulf spoorde de Kunst om te Leven op, en verstond daaruit dat de enige manier om deze visie te realiseren moest gemaakt worden in een wereld waar iedereen erop vooruit ging. Dit heeft hij verbonden met een socio-politiek ontwerp met een open einde, genoemd ecolibrium, en met zijn spirituele filosofie, genoemd creavolutie (creatieve evolutie). Deze, zowel als vele andere originele concepten vormen het filosofische netwerk voor een revolutionaire manier om hier op onze aarde verder te leven.
Wulf heeft een enorm volume aan werk achtergelaten : novelles : "Zendik", "Blackhawk en Quest among the Bewildered", essays, toneelstukken, verhandelingen, honderden uren van video-gesprekken en tv-shows, zeer vele muziekalbums en onuitgegeven stukken muziek waarop hij zong en speelde op zijn zelfgemaakte instrumenten. Zijn geïmproviseerde kabeltelevisieshows hebben twee keer de "Beste Programma Prijs" gewonnen in Austin, Texas. En hij heeft ook een levende en altijd evoluerende cultuur achtergelaten die gebaseerd zijn op zijn filosofische premissen.
Er zijn zovele zaken te vertellen, over zijn scherpe briljante filosofie of wonderlijk kunstenaarschap, maar het knapste was toch wel zijn persoonlijke bereidschap om in de andere zijn potentie te zien en om zo hun menselijke waardigheid te versterken. Hij gunde u die waardigheid en gaf het een grote plaats om het eer aan te doen tijdens de interacties met hem ook al wist je, zoals hij en zoals iedereen dat we ook allerlei balast met ons meedragen dat ons onbewuste omzwermt. Ook Wulf had zijn slechte dagen, verloor zijn sterkte dan en werd een lastige arrogante ambetanterik, maar daar kon je ook met hem over praten. Dat moest hem ook interesseren.
Wulf's mogelijkheid om het potentiële of beste in iemand te zien noemde hij het "Genie Potentie Principe". Hij hield vol dat iedereen een unieke variatie heeft van bekwaamheden en mogelijkheden en een volledig eigen manier om de wereld te zien, en dat het de verantwoordelijkheid is van het individu en van de cultuur om deze potentie mee te ontdekken en bloot te leggen maar ook voort te brengen, zodat beide op het hoogste niveau konden functioneren.
Wulf was een Krijger (:a Warior), een filosoof en een vriend. We missen zijn kijk, zijn gevoel voor humor, en zijn kalmerende aanwezigheid. Hij was geëvolueerd tot een welwillende man, een zorgdragende vriend tot ieder van ons hier op de boerderij. Hij was in staat om van mensen te houden en werd zelf ook geliefd door iedereen die hem kende."
Nog enkele opmerkingen :
De muziek van Zendik Farm en Zendik Orgastra
is zeer psychedelisch maar ook zeer spiritueel. De stem van Wulf is daarbij zeer warm, rijk en rijp. Het brengt je in allerlei vervoeringen. Zijn laatste cd "Dance of The Cosmic Warriorz" vind ik daarbij de krachtigste van degene ik ken (zie playlist).
Verder moet ik ook nog zeggen dat de Zendik boerderij ook te bezoeken valt. Men kan er een tijdje verblijven en terug vertrekken wanneer men wil. Daarbij moet men natuurlijk een beetje proberen een handje te helpen waar men kan, en een minimum onkostenvergoeding betalen. Volgens wat ze zeggen komen er soms mensen aan die in de put zijn die achteraf heropgeleefd terug naar huis kunnen.
Toch een voorbeeldje van een filosofie wil ik je ook niet sparen :
" Omdat Wulf vindt dat vele trucjes om jezelf psychologisch te genezen van iets (door middel van psychoanalyse of allerlei soorten psychologische therapieën) soms wel eens iets uithalen, maar op zich niet echt werken, heeft hij geprobeerd een andere techniek te ontwikkelen die eenvoudig in elkaar zit, maar wel actief is. In het kort gezegd komt het erop neer eerlijk te zijn tegenover zichzelf. Zichzelf telkens opnieuw de juiste vragen te stellen, tot we de muur van vlucht-truukjes die we geleerd hebben kunnen doorbreken en tot eerlijkere antwoorden komen. Hij gaat er vanuit dat we ons al te veel opgesplitst hebben in verschillende delen. De bedoeling is dat het allemaal weer beter als een geheel gaat werken. Elke waarheid die uit het vragen stellen naar boven komt zal bevrijdend werken, waarover dat ook gaat. Hij gaat er van uit dat we niet langer mogen vluchten van onszelf of ons in slaap houden. Je kunt nergens naar toe vluchten noch op een andere manier. Het is goed jezelf bewust worden hoe je beter kunt gaan functioneren. Echte vriendschap kan daarbij een zeer grote versterking zijn die ook maar evengoed kan werken als de even open eerlijkheid die er in die relatie steekt. Interne monologen zijn eveneens vluchtwegen om de werkelijkheid niet ineens te willen zien. Het vraagt natuurlijk moed om voor de verantwoordelijkheid te gaan die meer intelligentie vraagt in verwoordingen, die door interne dialoog alreeds wat kunnen vrij gemaakt worden".
(samenvatting artikel "Internal Dialogue", door Wulf & Arol).
"Het weten is nooit voldoende om te Leven. Er is alleen het najagen van de Waarheid."
of uit de internetsite :
"Waarom angst hebben van gekheid - het zou de voorkeur moeten krijgen om angst te hebben voor saaiheid".
"Je zou je vreemdheid, je maf zijn moeten kunnen riskeren. Als het je kan schelen ooit je blijdschap te vinden kun je je beter om je gekheid bekommeren ."
(= "You must risk your strangeness, your madness. You must dare your madness if care you ever to find your gladness").
"Ik wil helemaal geen revolutionair zijn. Dat is niet mijn ding. Maar het is wel het enige intelligente pad dat elke mens hier op deze toevallige plaats in deze tijd kan kiezen."
